در هنگام طراحی ساختار کیف کانتینری سازه تن کیسه در استانداردهای مربوطه قید شده است که استحکام حلقه کمر بیش از دو برابر استحکام پارچه پایه باشد. در عمل، این اثر طراحی خوب نیست. چون استحکام پارچه پایه و حلقه کمر ناهماهنگ است، ابتدا پارچه پایه ترک می خورد. هنگام طراحی می توان از مواد پارچه پایه با همان استحکام پارچه پایه استفاده کرد تا از این مشکل جلوگیری شود.
علاوه بر الزامات دوخت مندرج در استاندارد، طراحی فرآیند دوخت باید مقاومت پیری بخیه و تأثیر درز بر استحکام کششی پارچه پایه را نیز در نظر بگیرد. هنگام بسته بندی پودر، سمی یا موادی که ترس از آلودگی دارند، ابتدا باید مشکل آب بندی حل شود. بنابراین در طرح واقعی از نخ ضخیم و سوزن های نازک استفاده می شود و یا از پارچه های نبافته برای دوخت با پارچه پایه برای بهبود هوابندی استفاده می شود. علاوه بر این، هنگام دوخت کیسه های ظرف، لازم است که نخ های پلی استر با استحکام بیش از 18k انتخاب شود تا اطمینان حاصل شود که مقاومت دوخت مطابق با الزامات استاندارد ملی است. طبق استاندارد ملی طراحی ورودی و خروجی، استحکام کششی طولی و عرضی پارچه پایه در ورودی و خروجی بیشتر یا مساوی 828N/50mm است، اما در عمل به دلیل فشار بیشتر در خروجی، می تواند بالاتر باشد، و قدرت ورودی می تواند کمتر باشد.
سایر عوامل در فرآیند طراحی واقعی، کیسه های کانتینری بدون ساختار خروجی به طور کلی می توانند الزامات فاکتور ایمنی مندرج در استانداردهای ملی را برآورده کنند. با این حال، استحکام کیسه های ظروف با خروجی معمولاً الزامات استاندارد را برآورده نمی کند، که مستلزم در نظر گرفتن افزایش استحکام دهانه پایین در طول طراحی است، مانند افزایش ضخامت پارچه پایه زیر کیسه، افزایش پارچه تقویت کننده در خروجی. و غیره می تواند این سوال مشکل را حل کند. در فرآیند طراحی واقعی، باید شاخص های مختلف را به طور جامع در نظر گرفت، طراحی فرآیند را به طور مستمر بهبود بخشید، نوآوری های تکنولوژیکی را تقویت کرد، مواد جدید، فرآیندهای جدید و روش های جدید را اتخاذ کرد و به دنبال راه حل های خوب در طراحی برای اطمینان از کیفیت طراحی بود.